Geluk na zelfmoord?

Het ligt op je te wachten.

 

 

Twintig jaar lang heb ik de onverwachte zelfmoord van mijn vader doodgezwegen.

Het was te pijnlijk. Verwoesting in de brutaalste zin van het woord.

Tot ik het besluit nam: ‘Genoeg dood. Ik wil zó graag weer leven!’

Ik ging de strijd aan tegen het onverwerkte, alsmaar weggeduwde, trauma in mezelf.

Het verwerkingsproces was bikkelhard maar zo noodzakelijk. Geluk ligt op ons te wachten, geloof me, maar enkel wanneer we het aandurven de pijn eerst recht in de ogen te kijken.

Ik weet wat je voelt. Ik ken je pijn en verdriet als geen ander.

En weet ook dat er een uitweg is.

Over die uitweg schrijf en vertel ik.

Durf mee op pad te gaan!

Mijn missie?

Ben je een nabestaande die een geliefde aan zelfmoord verloren heeft?

Dan wil ik je helpen om na die helse klap het geluk opnieuw te durven toelaten en te omarmen.
En dat geldt trouwens geldt voor al wie de zin in het leven door tegenslag verloren is.

Mijn ultieme droom?

Mensen redden van zelfmoord.

Omdat een zelfmoord niet één maar ettelijke levens verwoest.

Ik zocht iemand die mij begrijpt, die weet wat het is, die voelt wat ik voel.

Zoeken we niet allemaal naar zo iemand?

Zoeken we uiteindelijk niet naar elkaar?

Het Einde Is Nu, mijn verhaal voor jou.

Aniana Taelman.

 

Blog

De weg uit de pijn is dwars door de pijn.

De weg uit de pijn is dwars door de pijn.

Had iemand Aniana ooit gevraagd een boek over haar vader te schrijven, ze had dat radicaal geweigerd, en naar eigen zeggen ook nooit gekund. Zelden sprak ze over haar vader, over haar zwarte verdriet. Nooit sprak ze over zijn daad. Het was te pijnlijk, verwoesting in...

read more